Mermerin Tarihçesi
Mermer esas olan kireç taşlarının çökelimi (sedimantasyonu) ve oluşumu pirekambriyen de (700-800 milyon yıl) başlamış ve günümüze kadar devam etmiştir. Mermer olarak tanımlanan ve bölgesel metomorfizma geçirmiş kireçtaşlarının temeli karbonat birikimleridir.
Mermerin milyonlarca yıl sürecek yolculuğunda çökelme ve tortullaşma ile beraber gömülme ve bunun sonucu oluşan basınç ve ısı faktörleri yavaş yavaş ortaya çıkmaya başlar CaCO3 ‘ lı malzeme basınç altında zamanla bünyesindeki suyu atarak taşlaşır.
Mermer ve mermer olarak kullanılan kayaçların insan hayatına girmesi binlerce yıl öncesine dayanır. Tarihin yazılı olmayan sayfalarından beri insan yaşamında önemli yer edinen mermer ilk kez ilkel insanlar tarafından doğal yapısı değiştirilmeden günlük eşya ya da silah olarak kullanılmıştır.
İlk barınakların evlerin yapımı, insanoğlunun doğal çevresini kendi gereksinimine göre kullanabildiği ” Neolitik Çağ ” başlatır.
Mermer dayanımı, zarafeti ve potansiyel zenginliği ile asırlardan beri insanoğlunun vazgeçilmez sanat kollarından birini ve yapı elemanlarını oluşturmuştur. Hititler, eski mısırlılar, frigyalılar, Mezopotamya Medeniyeti, Persler, Lidyalılar, Eski Yunanlılar, Romalılar, Selçuklular, Osmanlılar ve diğer bir çok medeniyet günümüze kadar gelen ve çağlarına ışık tutan heykellerinde ve yapılarında mermer kullanmışlardır.
Medeniyetin beşiği kabul edilen Anadolu’da mermerciliğin ilk örnekleri ortaya çıkmış, özellikle Helenistik ve Roma İmparatorluğu dönemlerinde mermercilik altın çağını yaşamıştır. MÖ. 1600 yıllarında Hititlerle Yasemek’de ( Gaziantep ) başlayan sanatsal anlamla ilk mermercilik Arkaik Dönem’de ( MÖ 1050-470 ) Efes’te Helenistik Dönem’de ( MÖ 300-30 ) Bergama’da ve Roma Dönemi’nde ( MÖ 30- MS 395 ) Aphrodisias’da kurulan mermercilik okulları ile Anadolu’da büyük gelişim göstermiştir.